Athletic Bilbao zajmuje wyjątkowe miejsce w europejskiej piłce. Trzecie miejsce w historycznym rankingu najskuteczniejszych klubów hiszpańskich to osiągnięcie tym bardziej imponujące, że przez ponad sto lat zespół z Kraju Basków rekrutuje wyłącznie zawodników urodzonych lub wyszkolonych w regionie. Polityka, która mogłaby wydawać się samobójstwem sportowym, przyniosła rezultaty niemożliwe do zignorowania – od niezłomnej obecności w La Liga po dziesiątki trofeów krajowych.

Rankingi Athletic Bilbao pokazują, jak tradycja i wartości mogą współistnieć z sukcesem na najwyższym poziomie. W erze globalnego futbolu, gdzie kluby polują na talenty na wszystkich kontynentach, Los Leones udowadniają, że da się inaczej.

La Liga2025/2026
#DrużynaMPKTZRPBramki+/-Forma
1
FC BarcelonaLM
2664211471:26+45
2
Real MadrytLM
2660193454:22+32
3
Atlético MadrytLM
2651156543:23+20
4
VillarrealLM
2651163748:31+17
5
Real BetisLE
26431110542:32+10
6
Celta VigoLK
26401010636:28+8
7
Espanyol
26361061033:39-6
8
Real Sociedad
263598938:380
9
Athletic Bilbao
26351051130:36-6
10
Osasuna
2633961130:300
11
Getafe
2632951221:29-8
12
Sevilla
2630861234:41-7
13
Girona
2630791027:42-15
14
Valencia
2629781127:39-12
15
Rayo Vallecano
2527691023:32-9
16
Alavés
2627761323:34-11
17
Elche
26265111034:39-5
18
Mallorca
2624661429:42-13
19
Levante
2621561528:44-16
20
Real Oviedo
2517381416:40-24
Liga Mistrzów
Liga Europy
Liga Konferencji
Strefa spadkowa

Pozycja w historycznym rankingu hiszpańskiego futbolu

Athletic Bilbao jest trzecim najskuteczniejszym klubem w historii hiszpańskiego futbolu. To stwierdzenie wymaga kontekstu – przed nim tylko Barcelona i Real Madryt, giganci dysponujący nieograniczonymi budżetami i dostępem do każdego zawodnika na świecie.

Klub zdobył 37 oficjalnych trofeów, co stawia go wyżej niż Atletico Madryt, Valencię czy Sevillę. Bilbao ma na koncie 8 tytułów mistrza Hiszpanii (1929/30, 1930/31, 1933/34, 1935/36, 1942/43, 1955/56, 1982/83 i 1983/84). Ostatni z nich zdobyty w 1984 roku pokazuje, jak trudno utrzymać się na szczycie z ograniczoną pulą rekrutacyjną.

Tylko FC Barcelona (31 trofeów) wygrała więcej pucharów Copa del Rey niż Athletic Club (24)

Ranking pucharowy Athletic Bilbao robi jeszcze większe wrażenie. 23 trofea Copa del Rey (liczba zależy od tego, czy liczyć sporny puchar z 1902 roku) plasuje klub na drugiej pozycji wszech czasów. To dowód konsekwencji – przez dekady Athletic regularnie docierał do finałów krajowego pucharu, nawet gdy tytuł mistrzowski wydawał się poza zasięgiem.

Niezłomna obecność w La Liga – ranking bez spadku

Najbardziej imponujący ranking Athletic Bilbao? Klub jest jednym z zaledwie trzech zespołów (obok Realu Madryt i Barcelony), które nigdy nie spadły z La Liga. Od 1929 roku, kiedy liga wystartowała, przez 95 sezonów Bilbao nieprzerwanie gra na najwyższym poziomie.

Ta statystyka nabiera dodatkowego znaczenia w kontekście polityki baskijskiej. Podczas gdy Barcelona i Real mogą kupić dowolnego zawodnika za dziesiątki milionów euro, Athletic musi pracować z populacją około 2,2 miliona mieszkańców Kraju Basków. Z tej grupy tylko ułamek ma odpowiedni wiek, płeć i umiejętności, by grać w profesjonalnej piłce.

Kluby nigdy nie spadły z La Liga Polityka transferowa Populacja rekrutacyjna
Real Madryt Globalna Cały świat
FC Barcelona Globalna Cały świat
Athletic Bilbao Tylko Baskowie 2,2 mln ludzi

Pozycja Athletic w rankingu La Liga przez lata oscylowała. W sezonie 1929-30 klub wygrał ligę bez porażki, co do dziś pozostaje wspólnym rekordem. W ostatnich dekadach zespół częściej plasuje się w środku tabeli, z okazjonalnymi wypadami do europejskich pucharów.

Baskijska polityka – fundament unikalności

Od 1911 roku Athletic Bilbao stosuje niepisaną zasadę, zgodnie z którą klub podpisuje kontrakty wyłącznie z zawodnikami urodzonymi w Kraju Basków lub wyszkolonymi w baskijskim klubie. To nie marketingowy chwyt – to filozofia życia klubu, która przetrwała ponad sto lat.

Geneza polityki ma prozaiczny początek. W 1911 roku doszło do sporu między Athletic Bilbao a Real Sociedad dotyczącego wystawienia przez Bilbao niedozwolonych angielskich zawodników w Copa del Rey. Spór doprowadził do wprowadzenia przez Królewską Hiszpańską Federację Piłkarską zasady, że wszyscy zawodnicy muszą być obywatelami Hiszpanii. Bilbao, urażone, postanowiło pójść o krok dalej i ograniczyć się do Basków.

Andrew Veitch, angielski napastnik, jest znany jako ostatni obcokrajowiec, który wystąpił w oficjalnym meczu Athletic poza granicami ich własnych kryteriów. Od tamtej pory – przez 114 lat – nie było wyjątków.

Definicja „baskijskości” w kontekście rankingów

Kto może grać w Athletic? Definicja ewoluowała, ale podstawowe zasady pozostają stałe:

  • Zawodnicy urodzeni w Kraju Basków (obejmuje prowincje hiszpańskie i fragment Francji)
  • Zawodnicy wyszkoleni w akademiach baskijskich klubów
  • W przypadku młodzieżowców – czasem uwzględniane są związki genealogiczne z regionem

Żaden senior nie został podpisany wyłącznie na podstawie baskijskiego dziedzictwa. Jeśli chodzi o sztab szkoleniowy, w tym stanowiska menedżerskie, role te są dostępne dla osób spoza Kraju Basków – co pozwala klubowi zatrudniać najlepszych trenerów z całego świata.

Rekordy i statystyki Athletic w liczbach

Ranking Athletic Bilbao pod względem rekordów La Liga jest imponujący, szczególnie gdy spojrzeć na wczesne dekady ligi:

Rekord największego zwycięstwa w La Liga: Athletic Bilbao 12-1 Barcelona (sezon 1930-31)

Ta demolka Barcelony to nie jedyny wyczyn z tamtych lat. Athletic osiągnęło najwyższy średni wynik bramkowy w sezonie La Liga (jako ułamek) – 4,06 gola na mecz w sezonie 1930-31. To czasy, gdy zespół zdominował hiszpański futbol dzięki legendarnemu trenerowi Fredowi Pentlandowi.

Rekord Szczegóły Sezon
Największe zwycięstwo w lidze Athletic 12-1 Barcelona 1930-31
Mistrzostwo bez porażki Cały sezon niepokonani 1929-30
Najwyższe zwycięstwa wyjazdowe 89% (8 z 9 meczów) 1932-33
Najwięcej goli w Copa del Rey Athletic 12-1 Celta Vigo 1947

Athletic ma najwięcej zwycięstw przeciwko Barcelonie i Realowi Madryt (79 nad Barceloną i 76 nad Madrytem, stan na 2024 rok) – więcej niż Atletico Madryt, Valencia czy Sevilla. To pokazuje, że w bezpośrednich starciach Baskowie potrafili konkurować z gigantami.

Legendy klubu – ranking największych postaci

Pozycja Athletic Bilbao w rankingach historycznych nie byłaby możliwa bez wybitnych zawodników. Wszyscy Baskowie. Wszyscy wierni jednemu klubowi.

Telmo Zarra – król strzelców

Zarra zdobył sześć trofeów Pichichi za bycie najlepszym strzelcem La Liga (rekord pobity dopiero przez Messiego w 2020 roku), a jego 38 goli w sezonie 1950-51 było rekordem przez 60 lat. Był też najlepszym strzelcem w historii La Liga od 1950 roku z 251 golami, aż w 2014 został wyprzedzony przez Messiego i Ronaldo (pozostaje jednak najlepszym hiszpańskim strzelcem w rozgrywkach).

Ranking Zarry w historii Athletic:

  • 336 goli w barwach klubu (rekord wszech czasów)
  • Grał w latach 1940-1955
  • Prowadził zespół do czterech tytułów mistrzowskich

Rafael Moreno „Pichichi” – patron nagrody

Urodzony w Bilbao 23 maja 1892 roku Rafael Moreno Aranzadi, znany jako Pichichi, poprowadził swój zespół do czterech trofeów Copa del Rey i pięciu mistrzostw regionalnych. Zdobywając aż 83 gole w 89 meczach, był uważany za jednego z najbardziej płodnych strzelców w hiszpańskim futbolu tamtych czasów.

Jego wpływ na ranking Athletic Bilbao był tak duży, że nagroda dla najlepszego strzelca La Liga nosi jego imię – Trofeo Pichichi. Athletic ma 12 laureatów tego trofeum: 1930, 1931, 1932, 1940, 1945, 1946, 1947, 1950, 1951, 1953, 1968, 1975.

José Ángel Iribar – rekordzista meczów

Iribar posiada rekord wszech czasów z 641 meczami rozegranymi dla Athletic. Bramkarz spędził w klubie 18 sezonów (1962-1980) i stał się symbolem baskijskiej tożsamości. W grudniu 1976 roku, przed meczem z Real Sociedad, Iribar i kapitan Sociedad Inaxio Kortabarria wynieśli Ikurrinę (baskijską flagę narodową) i uroczyście umieścili ją na środku boiska – była to pierwsza publiczna prezentacja flagi od śmierci Francisco Franco.

Iñaki Williams – współczesna ikona

Ghański reprezentant rozegrał rekordową serię 251 kolejnych meczów La Liga, rekord który wcześniej należał do Antonio Larrañagi z Sociedad z 201 kolejnymi występami. Urodzony w Bilbao z ghańskich rodziców imigrantów, którzy dotarli do Hiszpanii przechodząc boso przez Saharę i przeskakując ogrodzenie graniczne w Melilli, Williams został pierwszym czarnym strzelcem Athletic.

Rankingi trofeów – dominacja w pucharach

Podczas gdy tytuły mistrzowskie stały się rzadkością (ostatni w 1984), Athletic Bilbao regularnie plasuje się wysoko w rankingu Copa del Rey. Klub ma szczególną relację z tym turniejem.

Klub odniósł początkowy sukces, wygrywając inauguracyjną Copa del Rey w 1902 roku, którą następnie wygrał ponownie w 1903 i 1904. Po kilku latach spadku, Athletic Bilbao wygrał rozgrywki ponownie w 1910 roku i przez trzy kolejne lata między 1914 a 1916.

Dekada Trofea Copa del Rey Trofea La Liga
1900-1910 5
1910-1920 4
1920-1930 3
1930-1940 3 4
1940-1950 3 1
1950-1960 3 1
1980-1990 1 2
2020-2030 1 0

W 2021 roku Athletic pokonał Real Madryt, a następnie Barcelonę, zdobywając Supercopa de España. Osiągnęli również finał Copa del Rey 17 kwietnia 2021, co uczyniło ich jedynym zespołem, który wziął udział w finale rozgrywek dwa razy w ciągu dwóch tygodni; jednak Athletic przegrał również ten finał, z Barceloną 4-0.

Ranking trenerów – architekci sukcesu

Trenerem z największą liczbą tytułów zdobytych w Athletic Bilbao jest Fred Pentland, który zdobył siedem głównych trofeów podczas dwóch okresów od 1922-1925 i 1929-1933, w tym dwa mistrzostwa La Liga (1930, 1931) i pięć trofeów Copa del Rey (1923, 1924, 1930, 1931, 1932).

Z kolei Javier Clemente zdobył dwa tytuły La Liga w latach 80. (1983, 1984) podczas swojej głównej kadencji od 1981-1986, co oznaczało ostatnie sukcesy ligowe klubu do dziś. Clemente zakończył 26-letnią suszę bez mistrzostwa i wprowadził defensywny, odporny styl gry.

Ernesto Valverde posiada rekord w liczbie meczów jako trener Athletic Bilbao, prowadząc 306 meczów w swoich trzech pierwszych okresach do połowy 2022 roku i kontynuując obecną kadencję od lipca 2022, z ponad 450 meczami oficjalnymi do listopada 2025.

Akademia Lezama – fabryka talentów w rankingu młodzieżówek

Obiekty znajdują się w gminie Lezama, około 13 km od Bilbao. Zostały otwarte w sezonie 1971-72, za prezydentury Felixa Oráa. To tutaj Athletic produkuje zawodników, którzy następnie zasilają pierwszą drużynę.

Pozycja Lezamy w rankingu akademii europejskich jest trudna do zmierzenia standardowymi metrykami. Nie produkuje dziesiątek zawodników na sprzedaż jak Ajax czy Benfica. Zamiast tego koncentruje się na wychowaniu Basków, którzy zostaną w klubie na lata.

Klub jest zobowiązany do konsolidacji struktury cantera, która jest podstawą przyszłości klubu, a w tym zakresie Lezama zostanie rozbudowana o sale lekcyjne dla pracy młodzieżowej w niższych kategoriach i utworzy dział audiowizualny

Przykłady wychowanków Lezamy, którzy osiągnęli światowy poziom:

  • Aymeric Laporte – sprzedany do Manchesteru City za 65 milionów euro
  • Kepa Arrizabalaga – sprzedany do Chelsea za 80 milionów euro (rekord dla bramkarza)
  • Fernando Llorente – kariera w Juventusie i Tottenham
  • Andoni Zubizarreta – legendarny bramkarz Barcelony i reprezentacji Hiszpanii

Kontrowersje wokół polityki baskijskiej

Polityka jest związana z baskijskim nacjonalizmem i została pochwalona jako sposób promowania lokalnych talentów, chociaż była krytykowana jako dyskryminacyjna. To napięcie definiuje debatę wokół Athletic – czy klub jest inspirującym przykładem lojalności wobec korzeni, czy anachronizmem wykluczającym ludzi ze względu na pochodzenie?

Tym zawodnikiem był Jonás Ramalho, którego ojciec jest Angolijczykiem, który zadebiutował w 2011 roku. W 2015 roku Iñaki Williams (urodzony w Bilbao z ghańskich rodziców imigrantów) został pierwszym czarnym strzelcem Athletic. Fakt, że klub czekał do 2011 roku na pierwszego czarnego zawodnika, wywołał dyskusje o tym, czy polityka nie prowadzi przypadkiem do wykluczenia.

Pomocnik Benjamín Zarrandona, który pochodzi z rodziny z Gwinei Równikowej, był podobno obserwowany przez Bilbao. Transfer nigdy nie doszedł do skutku, a powiedział hiszpańskiej stacji radiowej, że jego kolor skóry mógł być częścią powodu. „Athletic chciał mnie podpisać, gdy wciąż grałem w Valladolid. Niektórzy mówili, że powodem, dla którego tego nie zrobili, był kolor mojej skóry. Luis Fernández [trener] mi to powiedział, podobnie jak ktoś inny”.

Ranking Athletic Bilbao w kontekście różnorodności jest najniższy w La Liga, co klub stara się zmieniać. Do 2024 roku drużyny rezerwowe zawierały kilku obiecujących zawodników częściowo lub w pełni afrykańskiego pochodzenia, w tym Adama Boiro, Junior Bita, Igor Oyono i Elijah Gift, podczas gdy nowy nabytek Álvaro Djaló był w głównej kadrze – kuzyn Adu Aresa dołączył za początkową opłatę 15 milionów euro (jeden z największych wydatków transferowych klubu) z SC Braga w Portugalii.

Pozycja finansowa w rankingu klubów La Liga

Athletic Bilbao nie pojawia się w czołówce rankingów finansowych europejskiego futbolu. Klub nie może konkurować budżetem z Realem czy Barceloną, ale wypracował unikalny model ekonomiczny.

Zamiast kupować gwiazdy za dziesiątki milionów, Athletic inwestuje w akademię. Zamiast płacić astronomiczne pensje, oferuje zawodnikom coś innego – możliwość reprezentowania swojej ziemi, bycia bohaterem dla własnej społeczności. Athletic Club Bilbao zarobił 140 milionów euro na sprzedaży Aymerica Laporte i Kepy Arrizabalagi. Dwóch zawodników z łączną liczbą jednego meczu w reprezentacji. Niezwykle dobrze zarządzany klub i prawdziwy model konsekwencji w kontraście do szaleństwa transferowego.

Ten model sprawia, że pozycja Athletic w rankingu wartości klubów jest niższa niż wskazywałyby na to osiągnięcia sportowe, ale zapewnia stabilność finansową. Klub nie żyje na kredyt, nie ma zagranicznych właścicieli, nie podejmuje desperackich decyzji transferowych.

Ranking rywalizacji – derbi baskijskie

Głównym historycznym rywalem Athletic Club jest Real Sociedad, sąsiedni klub, przeciwko któremu rozgrywa klasyczne derbi baskijskie. Rywal Athletic, Real Sociedad, zdecydował się złagodzić własną politykę „tylko Baskowie” w 1989 roku, kiedy podpisali irlandzkiego reprezentanta Johna Aldridge’a z Liverpoolu. Los Txuri-Urdin wyjaśnili, że ten ruch był wynikiem konieczności rozszerzenia puli talentów w celu konkurowania na szczycie hiszpańskiego futbolu.

Klub pokonał Granadę CF w półfinale dzięki golom na wyjeździe, by spotkać się z lokalnymi rywalami Real Sociedad w finale – który został następnie przełożony z powodu pandemii COVID-19 w Hiszpanii, oba kluby chętnie opóźniły w nadziei, że kibice będą mogli uczestniczyć w historycznej okazji derbów baskijskich. To się nie spełniło, a finał został ostatecznie rozegrany na pustym stadionie 3 kwietnia 2021, Real Sociedad wygrał 1-0.

Przyszłość – czy Athletic utrzyma pozycję w rankingach?

Ranking Athletic Bilbao w La Liga w ostatnich sezonach oscyluje między 5. a 10. miejscem. To solidna pozycja, ale daleka od złotych lat. Pytanie brzmi: czy klub potrafi wrócić na szczyt bez zmiany fundamentalnej filozofii?

Argumenty za optymizmem:

  • Akademia Lezama wciąż produkuje talenty światowej klasy
  • Młodzi zawodnicy coraz chętniej zostają w klubie zamiast odchodzić za wielkie pieniądze
  • Rosnąca różnorodność etniczna w Kraju Basków poszerza pulę rekrutacyjną
  • Marka Athletic jako „innego” klubu przyciąga sponsorów i kibiców

Wyzwania:

  • Rosnąca przepaść finansowa między Athletic a europejskimi gigantami
  • Trudność w zatrzymywaniu największych talentów (Laporte, Kepa odeszli)
  • Konkurencja ze strony innych baskijskich klubów o te same talenty
  • Presja, by złagodzić politykę i zwiększyć konkurencyjność

Pozycja Athletic Bilbao w rankingach może nigdy nie wrócić do poziomów z lat 30. czy 80., ale klub udowodnił, że da się przetrwać i odnosić sukcesy na własnych warunkach. W erze, gdy futbol staje się coraz bardziej komercyjny i oderwany od korzeni, Athletic pozostaje dowodem, że tradycja i wartości mają swoją cenę – i że ta cena jest warta zapłacenia.

Ranking Athletic Bilbao to nie tylko liczby i trofea. To opowieść o tym, jak małe społeczności mogą konkurować z globalnymi potęgami, jak lojalność wobec korzeni może współistnieć z ambicjami sportowymi, i jak czasem największa siła leży nie w tym, kogo możesz kupić, ale w tym, kogo możesz wychować.